Show
Abstract
رشد جمعیت شهرها و بالتبع افزایش رفتوآمد شهروندان با استفاده از خودروهای شخصی، مشکلات عدیدهای را در سیستم حملونقل ایجاد نموده که رفع آنها نیازمند اتخاذ سیاستهای مناسب میباشد. یکی از این سیاستها، بکارگیری رویکرد یکپارچه دو مد دوچرخهسواری و اتوبوسهای عمومی به روش همسواری است. در این مقاله نتایج یک پژوهش در رابطه با تفاوت دیدگاههای کارشناسان و شهروندان در اولویتبندی معیارها و روشهای مد همسواری دوچرخه شخصی با اتوبوس ارائه شدهاست. شناخت درست تفاوتها و تحلیل دقیق آنها میتواند باعث پیادهسازی هرچه بهتر این رویکرد گردد. نمونهی آماری مورد نیاز این مطالعه از طریق جمعآوری پرسشنامههای تکمیل شده توسط کارشناسان و شهروندانی که در سفرهای روزانه خود در شهر اصفهان از خودروی شخصی استفاده میکنند، فراهم گردید. اولویتبندی معیارها و روشهای مد همسواری با استفاده از تحلیل سلسله مراتبی و بر اساس نظرات کارشناسان و شهروندان به صورت کاملاً مجزا انجام گرفت. طبق نظر شهروندان، روش استفاده از اسکوترهای برقی با وزن 249/0، کابینهای ویژه حمل دوچرخه با 197/0 و دوچرخههای تاشو با 190/0، به ترتیب بهعنوان بهترین روشهای همسواری انتخاب شدند. طبق نظر کارشناسان هم اسکوترهای برقی با وزن 250/0، دوچرخههای تاشو با 206/0 و کابین¬های ویژه دوچرخه با 203/0 در جایگاه اول تا سوم قرار گرفتند.
مقایسهی دیدگاههای کارشناسان و شهروندان; اولویتبندی معیارها و روشها; همسواری دوچرخه شخصی با اتوبوس; تحلیل سلسله مراتبی; وسایلنقلیه غیرموتوری